Wiersz biały jest specyficzną formą sztuki. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma również rymów. Istotna jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. Realnie nie ważna jest forma ekspresji, ważny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest jednakowo łatwa jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od poety. A wszyscy potrafią w ten sposób przekazać spersonalizowane koncepcje i uczucia. Nam zostaje wyłącznie degustować sie ich poezją, którą tak starannie prawie każdy pisarz tak pielęgnuje.

Nie wiem ilu poetów uważa się za dobrych autorów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych poetów. Jedno jest bezdyskusyjne. Jesteśmy obdarowani siłą. Czy w nas zbyt wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Ważna jest pasja, ważne jest usilne pielęgnowanie własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak teraz jest z nami poetami wierszokletami.

“Cicha rozkosz”

nagii jak rozstanie ból czeka wstydliwie na jej łzę

nieśmiale szuka to piękna

ciche rzęsy kochają ból

na nieśmiałego dotyku nie czeka nigdy niecierpliwa twarz